سهام سجیراتی: جغرافیای جنوب، رگ حیات داستان‌های من است
گالری ریم در اهواز طی روزهای گذشته میزبان نشست‌های ادبی حاشیه نمایشگاه گروهی «عدنان» بود؛ این نمایشگاه با گردآوری آثاری در قالب عکس، ویدئو، چیدمان، نقاشی و چاپ دستی، به پاسداشت جایگاه ادبی و هنری عدنان غریفی، داستان‌نویس، شاعر و مترجم برجستهٔ ادبیات مدرنیسم ایران، اختصاص یافته بود.
غریفی از چهره‌های تأثیرگذار ادبیات داستانی معاصر ایران است که با ترجمه‌های شاخص خود از آثار مدرن جهان و نیز نگارش داستان‌هایی با ساختارهای نوین، نقش مهمی در جریان‌سازی ادبی دهه‌های اخیر داشته است. هرچند شهرت او بیشتر مرهون ترجمه‌های دقیق و ادبی‌اش از نویسندگان بزرگی چون ارنست همینگوی، فرانتس کافکا و آلبر کامو است، اما داستان‌های کوتاه و بلند او نیز با نگاهی عمیق به مسائل انسانی و اجتماعی، در محافل ادبی مورد توجه قرار گرفته است. ازجمله آثار داستانی او میتوان به مجموعه‌داستان «شب‌های بی‌خوابی» و رمان «آوازهای خاک‌زده» اشاره کرد که در آنها ردپای نگاه مدرنیستی و توجه به جزئیات روانشناختی شخصیت‌ها بهوضوح دیده می‌شود.
در این نشست، سهام سجیراتی، داستان‌نویس و نقاش، پای صحبت‌های مخاطبانش نشست. سجیراتی که متولد جنوب ایران است و سال‌هاست در مرز میان نقاشی و داستان‌نویسی حرکت می‌کند، در مجموعه‌داستان‌های «سایه‌ها»، «پوست‌های کاغذی» و «دوباره مرز»، همواره به بازنمایی زیستجهان زنان جنوب، آیین‌های بومی و مناسبات انسانی در اقلیم گرم و خشک خوزستان پرداخته است.
سجیراتی در حاشیه این نشست با اشاره به وابستگی عمیق آثارش به بافت جنوب، اقلیم و مردم‌شناسی قومی، اظهار کرد: بدون شناخت این جغرافیا و آدم‌هایش، قادر به نوشتن نبودم. داستان‌هایم برآمده از پیرامون من و مردمی است که می‌شناسم.
وی محور اصلی گفت‌وگوی خود را به «تجربه‌های زیسته» و «نقش زن در داستان‌نویسی» اختصاص داد و با اشاره به تجربه زیسته زنان در جنوب ایران، بر ضرورت روایت‌هایی تأکید کرد: از دل زیست عینی و روزمره زنان برمی‌خیزد.
سجیراتی در ادامه به موضوع «فرم در داستان کوتاه» پرداخت و «خودبودنِ» نویسنده را مؤلفه‌ای تعیین‌کننده در شکل‌گیری فرم دانست و خاطرنشان کرد: فرم ادبی، متناسب با جهان‌بینی و زیست شخصی هر نویسنده‌ای پدید می‌آید و نمی‌توان آن را از هویت و بستر فرهنگی نویسنده جدا کرد.
ایسنا/